domingo, 15 de abril de 2018

El Nautilus. 150 años atrás

            

El 18 de febrero de 1868, el Nautilus entraba en la ría de Vigo en busca de las riquezas sumergidas en la bahía de Rande.

 En  "Veinte mil leguas de viaje submarino’,  el diario de Pierre Aronnax, biólogo francés dedicado a investigar los rumores sobre avistamientos de un misterioso cetáceo. Aronnax, su criado Conseil y el arponero canadiense Ned Land descubrían, a lo largo del libro, que el monstruo que había atacado a numerosas embarcaciones era en realidad una prodigiosa máquina artificial: el submarino ‘Nautilus’, que ningún barco se veía capaz de combatir. El hombre al mando: el capitán Nemo, un misterioso pirata, explorador y científico, gran conocedor de la fauna y la flora marinas, de una amplia cultura clásica, investigador de tecnologías nunca soñadas y a la vez guerrero que combatía a los bajeles británicos, Nemo era el amo y señor del ‘Nautilus’, cuya tripulación le idolatraba. Los tres recién llegados -Aronnax, Conseil y Land- se sintieron asombrados por la personalidad magnética del capitán. El‘Nautilus’ con sus tres prisioneros-invitados recorrió medio mundo. Incluyendo Vigo.


“—Pues bien, señor Aronnax, estamos en la bahía de Vigo, y sólo de usted depende que pueda conocer sus secretos.
El capitán se levantó y me rogó que le siguiera. Le obedecí, ya recuperada mi sangre fría. El salón estaba oscuro, pero a través de los cristales transparentes refulgía el mar. Miré.
En un radio de media milla en torno al Nautilus las aguas estaban impregnadas de luz eléctrica. Se veía neta, claramente el fondo arenoso. Hombres de la tripulación equipados con escafandras se ocupaban de inspeccionar toneles medio podridos, cofres desventrados en medio de restos ennegrecidos. De las cajas y de los barriles se escapaban lingotes de oro y plata, cascadas de piastras y de joyas. El fondo estaba sembrado de esos tesoros. Cargados del precioso botín, los hombres regresaban al Nautilus, depositaban en él su carga y volvían a emprender aquella inagotable pesca de oro y de plata.
Comprendí entonces que nos hallábamos en el escenario de la batalla del 22 de octubre de 1702 y que aquél era el lugar en que se habían hundido los galeones fletados por el gobierno español. Allí era donde el capitán Nemo subvenía a sus necesidades y lastraba con aquellos millones al Nautilus. Para él, para él sólo había entregado América sus metales preciosos. Él era el heredero directo y único de aquellos tesoros arrancados a los incas y a los vencidos por Hernán Cortés.
—¿Podía usted imaginar, señor profesor, que el mar contuviera tantas riquezas? —preguntó, sonriente, el capitán Nemo”.


                               Julio Verne: Veinte mil leguas de viaje submarino, Capítulo VIII, 2ª Parte


Este era el secreto de la inmensa fortuna de Nemo, la que costeaba el poderoso submarino cuyas bodegas, llenas de oro y plata, estaban a su disposición como presas fáciles. Y en especial el tesoro de Rande, la mítica fortuna que llegó de las Indias para yacer en el fondo de la ría de Vigo, tras la sangrienta batalla de Rande de 1702.

Está documentado que el autor francés llegó a la ciudad de Vigo en el año 1878 a bordo de su yate Saint Michel III buscando refugio de un temporal. Y años más tarde, en 1884, volvió a entrar en la ría de Vigo como consecuencia de una avería en el motor. Pero Verne ya era conocedor de la batalla acontecida en el año 1702 y de la leyenda sobre el fabuloso tesoro que se había hundido en el fondo de la bahía. Esa es la explicación de que Vigo, su ría y la famosa batalla ya figuraran en su obra publicada años antes de su visita.

LA BATALLA DE RANDE






                   EN LA BIBLIOTECA PODRÁS ENCONTRAR LOS LIBROS



                           Twenty Thousand Leagues under the Sea                              

Autor/es: Verne, Jules

Publicación: Madrid : Alhambra Longman, 1985

Materias: Literatura Inglesa



Veinte mil leguas de viaje submarino (ESO)

Autor/es: Verne, Jules

Publicación: Madrid : Alianza, 1997

Materias: Trad. do Francés



Veinte mil leguas de viaxe submarina (ESO)

Autor/es: Verne, Xulio

Publicación: A Coruña : Baía, 2005

Materias: Trad. ó Galego



Veinte mil leguas baixo dos mares 

Autor/es: Verne, Jules

Publicación: Vigo : Galaxía , 2017


Materias: Trad. ó Galego







VEINTE MIL LEGUAS EN EL CINE







                 LA PELÍCULA COMPLETA SE PUEDE COGER EN LA BIBLIOTECA


COSAS CURIOSAS

HISTORIA DE LOS TRAJES DE BUCEO



jueves, 12 de abril de 2018

Concurso relato curto


                                   Xa temos aquí o CONCURSO DE RELATO CORTO

                                                      ATA O 10 DE MAIO

miércoles, 21 de marzo de 2018

MES DA POESÍA. EL MÁS HERMOSO POEMA DE LA ANTIÜEDAD


El famoso filólogo, erudito y poeta inglés Alfred Edward Housman ( 1859 - 1936), extraordinario profesor de latín en Cambridge de 1911 a 1936, considerara a esta Oda  el más bello poema de  la literatura antigua.


 Oda, IV, 7  HORACIO
Han huido las nieves, retorna la yerba a los campos

y a los árboles su cabellera.
Cambia su aspecto la tierra y los ríos en sus crecidas
abandonas sus cauces.
Una de las Gracias, con las Ninfas y sus  dos hermanas,
se atreve a dirigir, desnuda,  sus danzas.
No esperes algo  inmortal, te aconsejan el año
y las horas que arrebatan el día soleado.
Los fríos se suavizan con el Céfiro,
el verano deja atrás  la primavera,
para  a su vez morir  tan pronto
como el otoño cargado de manzanas
derrame sus frutos;
y pronto volverá la bruma inactiva.
Aunque,  rápidas, las lunas repararán los daños del cielo.
Nosotros en cambio,  cuando caemos
a donde cayó el padre Eneas y el rico Tulo y Anco,
polvo y sombra somos.
¿Quién sabe si los dioses de arriba añadirán todavía mañana
un tiempo a la cuenta de hoy?
Sólo lo que tú te hayas dado con ánimo amigo
escapará de las ávidas manos de tu heredero.
Una vez que hayas muerto y Minos
te haya dictado  su majestuosa  sentencia,
ni tu estirpe, Torcuato, ni tu elocuencia, ni tu piedad
te restituirán a la vida:
Ni Diana libró del tenebroso infierno
al pudoroso Hipólito,
ni Teseo pudo romper las cadenas leteas
de su querido Pirítoo.

                                                            HORACIO


martes, 20 de marzo de 2018

MES DE LA POESÍA . PRIMAVERA




La primavera ha venido

dejando en el olivar
un libro en cada nido.
Vivir leyendo, leyendo
mientras la paz en el mundo
no se nos vaya muriendo.
Paz, paz, paz para leer
un libro abierto en el alba

y otro en el atardecer.

RAFAEL ALBERTI




lunes, 19 de marzo de 2018

MES DA POESÍA





Viaxeiro, escoita:
eu son a táboa do teu berce, a madeira do teu barco
a superficie da túa mesa, a porta da túa casa.
Eu son o mango da túa ferramenta
o bastón da túa vellez.
Eu son o froito que te regala e te nutre,
a sombra benfeitora que te acobilla
contra os ardores do verán,
o refuxio amábel dos paxaros
que aledaron cos seus cantos as túas horas
e limpan de insectos os teus campos.
Eu son a fermosura da paisaxe,
o encanto da horta,
o sinal da montaña
o lindeiro do camiño...
Eu son a leña que te quenta
nos días de inverno,
o perfume que te regala
e embalsama o aire a todas horas,
a saúde do teu corpo
e a ledicia da túa alma.
Por último, son a madeira do teu cadaleito.
Por todo iso, viaxeiro que me contemplas,
ti que me plantaste coa túa man
e podes chamarme fillo,
ou que me contemplaches tantas veces,
mírame ben, pero...
non me fagas dano.


                                           Rabindranath Tagore
                                                 (India 1861-1941)

domingo, 18 de marzo de 2018

MES DA POESÍA POEMA DEL ÁRBOL




 
POEMA DEL ÁRBOL 
Antonio Machado



Árbol, buen árbol, que tras la borrasca 
te erguiste en desnudez y desaliento, 
sobre una gran alfombra de hojarasca 
que removía indiferente el viento…      

Hoy he visto en tus ramas la primera 
hoja verde, mojada de rocío, 
como un regalo de la primavera, 
buen árbol del estío.

Y en esa verde punta 
que está brotando en ti de no sé dónde, 
hay algo que en silencio me pregunta 
o silenciosamente me responde.

Sí, buen árbol; ya he visto como truecas 
el fango en flor, y sé lo que me dices; 
ya sé que con tus propias hojas secas 
se han nutrido de nuevo tus raíces.

Y así también un día,    
este amor que murió calladamente, 
renacerá de mi melancolía 
en otro amor, igual y diferente.
                        
No; tu augurio risueño, 
tu instinto vegetal no se equivoca: 
Soñaré en otra almohada el mismo sueño, 
y daré el mismo beso en otra boca.

Y, en cordial semejanza, 
buen árbol, quizá pronto te recuerde, 
cuando brote en mi vida una esperanza 
que se parezca un poco a tu hoja verde…

jueves, 15 de marzo de 2018

MES DA POESÍA ;CHOVE EN SANTIAGO


                                                 
                                                         Madrigal á cibdá de Santiago


Chove en Santiago,

meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ó sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.


FEDERICO GARCÍA LORCA:  Seis poemas galegos




SEIS POEMAS  GALEGOS FEDERICO GARCIA LORCA
Seis poemas galegos é un poemario de poemas en galego, unha homenaxe a paisaxe e a lingua de Galicia. Escritos entre 1932 y 1934, foron publicados en 1935 en Santiago de Compostela (pola  Editorial Nós (fundada en 1927 por Ángel Casal),  prologada por Eduardo Blanco Amor. Admirador de Rosalía de Castro, de Eduardo Pondal y Manuel Curros Enríquez, así como dos poetas medievais galegos Martín Codax y Meendiño, y dos portugueses Luís de Camõe o Gil Vicente, os poemas surden a raíz das viaxes realizadas por Lorca a Galicia dende 1931
 En 1932  con Ernesto Pérez Guerra,   xurde a idea de componer, entre os dos, un poema sobre o tema na lingua galega. En maio o xuño de 1932 naceu o «Madrigal á cibdá de Santiago», onde Lorca expresa a súa impresión de Compostela baixo  choiva




martes, 13 de marzo de 2018

AVANZAMOS?



Exposición Amnistía Internacional

                AVANZAMOS?
A exposición mostraa situación de desigualdade, discriminación e vulneración dos DDHH das mulleres e nenas no mundo, agrupados en diferentes temas:
● A liberdade de expresión
 ●Os dereitossexuais
● Os conflictos armados.
Tamén se indican algúns logros conseguidos na igualdade de xénero, reflexo do poder que a sociedade ten para cambiar as cousas.
De Burkina Fassoao Salvador pasando por Siria, India, China ou Marrocos, mulleres e nenas ven vulnerados os seusdereitos a cotio polo feito de ser mulleres, dende a negación do acceso aos métodos anticonceptivos se non teñen o permiso do marido a sofrir acoso, violencia sexual o matrimonios forzados, abusos que taménsofren nos campos de refuxiados o no trascurso da súaviaxe cando se ven forzadas a abandoar os seus países O noso país tampouco está libre de culpa debido as graves deficiencias na protección contra a violencia de xénero.
En medio deste panorama desoador cabe destacar a acción de milleiros de persoas unidas para loitar polos seusdereitos e mellorar a súa vida: xóvenes de Mozambique o Marrocos xa non son obrigadas a casarse coseu violador, gracias a que conseguiron cambiar os códigos penaisdestes países. Mulleres como Guadalupe acaba de ser indultada no Salvador tras ser condeada por sofrir un aborto espontáneo , país onde está prohibido baixocalquera das circunstancias
Esta exposición trata de visibilizar estas violacións e vulnerabiblidadesao tempo de destacar os avances que aunque pasesiño vanse conseguindo.




Tamén se indican algúns logros conseguidos na igualdade de xénero, reflexo do poder que a sociedade ten para cambiar as cousas.
Colaboran o alumnado CAS grupo Amnistía Internacional, Voluntariado de biblioteca.

Dende o día 9  ata o día 12 de marzo voluntariado CAS , Amnistía Internacional y voluntariado de biblioteca dirixiron aos alumnos de 1º da ESO nunha visita guiada








lunes, 5 de marzo de 2018

8 MARZO MULLERES

O 8 de marzo de 1857, un grupo de obreiras textís tomou a decisión de sair as rúas de Nova York a protestar polas míseras condiciónss nas que traballaban. Distintos movementos sucedéronse a partir desa data. O 5 de marzo de 1908, Nova York foi escenario de novo dunha folga polémica para aqueles tempos. Un grupo de mulleres reclamaba a igualdade salarial, a disminución da xornada laboral a 10 horas e un tempo para poder amamantar aos seus fillos. Durante esa folga, morreron máis dun centenar de mulleres quemadas nunha fábrica de Sirtwoot Cotton, nun incendio atribuido ao dono da fábrica como resposta á folga. No 1910, durante a Segunda Conferencia Internacional das Mulleres Traballadoras celebrada en Copenhague (Dinamarca) máis de 100 mulleres aprobaron declarar o 8 de marzo como Día Internacional de a Muller Traballadora. Hoxe 8 de marzo Día Internacional da Muller é unha data na que se celebra en moitos paises do mundo. Mulleres de moitos continentes, separadas a miudo por deferencias étnicas, lingüísticas, culturais, económicas e políticas,únense para celebrar o seu día en prol da igualdade , xusticia e desenvolvemento.





PRESENTACIÓN MUJERES CIENTÍFICAS

  MUJERES CIENTÍFICAS

NA BIBLIOTECA RECOMENDACIÓNS 8 DE MARZO




                                       NOS PASILLOS DO CENTRO



                                                     
                                       





        NOS PASILLOS DO CENTRO




Diversas foron as actividades expostas no centro
 Cuadro feitos polos alumnos e a lumnas de 4º ESO, en técnica
pastel,  inspirados na artista sueca Hilma Af  Klint .





AS MULLERES NA ARTE




EXPOSICIÓN DE MULLERES AO LONGO DA HISTORIA QUE DESTACARON EN DIVERSAS FACETAS PROFESIONAIS O DE ACCIÓN POLA CONSECUCIÓN DOS DEREITOS DA MULLERES.


EXPOSICIÓN " MUJERES TEJIENDO LA PAZ"

REALIZADA POLAS ALUMNAS DE VOLUNTARIADO DE BIBLIOTECA E  AMNISTÍA INTERNACIONAL DO CENTRO sANDRA E KHADI





viernes, 23 de febrero de 2018

Día de Rosalia


Word cloud made with WordItOut





  Adios, ríos; adios, fontes;

   adios, regatos pequenos;     
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,

prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,

muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras
da igrexiña do lugar,

amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adios, para sempre adios!

¡Adios groria! ¡Adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...

Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.

Téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei,
fogueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.

Adios, adios, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.

Adios Virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.

Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.

Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo...
Miña terra, ¡adios!, ¡adios!

¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.

Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!, ¡meu lar!



jueves, 22 de febrero de 2018

Poemar o mar


Era un meniño algo raro
porque falaba co mar
dende un barco de papel
no que andaba a navegar

Palabras azul celeste.
Palabras verde esmeralda.
Palabras de maruxía.
Palabras de area branca.

Din que o neno era algo raro
porque falaba co mar,
pero o barco  que o levaba
ninguén o viu naufragar.

                       Antonio García Teijeiro

                       Poemar o mar






                                                                                                           Ilustración:Xan López Domínguez

GRACIAS , FORGES

jueves, 25 de enero de 2018

DÍA DE LA PAZ Y LA NO VIOLENCIA

PRESENTACIONES


           2-NELSON MANDELA

3- GANDHI




NECESITAMOS UNHA NOVA HUMANIDADE, NECESITAMOS  VOAR.

 A grulla un símbolo de PAZ
Sabias que unha lenda xaponesa, Senbazuru, dí que calquera que faga mil grullas de papel pode pedir un desexo?

As mil grullas de origami convertÍronse nun símbolo de PAZ a causa da historia de Sadako Sasaki, unha nena xaponesa enferma de leucemia , debido as radiacións da bomba atómica de Hiroshima. Aconsellada pola súa amiga comenzou a facer grullas de papel, quería curarse da súa enfermidade pero tamén quería a Paz no mundo e vivir en Paz. Sadako non pudo curarse da súa enfermidade nin rematar as mil grullas . Os seus amigos chegaron  a rematar as súas  mil grullas ,  e desta forma convertíronse en símbolo de PAZ.




                                         MÚSICA  E  PAZ




                                                       CINE E PAZ





miércoles, 17 de enero de 2018

PREPARANDO O DÍA DA PAZ



                                                                   Miguel Hernández.

"La guerra es como una hoguera
donde los locos se abrasan"
"Tristes guerras
si no amor la empresa.
Tristes, tristes
Tristes armas
si no son palabras.
Tristes, tristes."
"A lo lejos tú, sintiendo
en tus brazos mi prisión
en tus brazos donde late
la libertad de los dos.
Libre soy. Siénteme libre 





Rafael Alberti.
"¡Paz, paz, paz! Paz luminosa.
Una vida de armonía
sobre una tierra dichosa."
"Paz sin fin, paz verdadera.
Paz que al alba se levante
y a la noche no se muera."




                                                       

Gloria Fuertes.
"Si todos los políticos
se hicieran pacifistas
vendría la paz."
"Que no vuelva a haber otra guerra,
pero si la hubiera,
¡Que todos los soldados
se declaren en huelga".
"La libertad no es tener un buen amo,
sino no tener ninguno."
"Mi partido es la Paz.
Yo soy su líder.
No pido votos,
pìdo botas para los descalzos
-que todavía hay muchos-"